![παιδί μεγαλώνει και γνωρίζει τον πατέρα του](/images/Arthra_Psichologias/Oikogeneia_kai_Paidi/Paidiki_ilikia/2023/EPIPTWSEIS-PAIDIA-AGNWSTOU-F.jpg)
Μερικά παιδιά μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίζουν ποιος ήταν ο πατέρας τους. Ευτυχώς, δεν είναι μια ιδιαίτερα συνηθισμένη κατάσταση, ωστόσο, όταν συμβαίνει αυτό, δεν χρειάζεται να είναι καταδικαστικό για το παιδί να ζήσει μια δυστυχισμένη ζωή. Αλλά, για να διασφαλιστεί ότι δεν θα συμβεί, οι ενήλικες γύρω τους πρέπει να λάβουν υπόψη τους ορισμένες μεταβλητές.
Το να είσαι παιδί ενός άγνωστου πατέρα είναι μια πολύπλοκη κατάσταση. Μερικές φορές, αυτό συμβαίνει όταν μια γυναίκα είχε αρκετές περιστασιακές σχέσεις, κάποιες ίσως με άνδρες που μόλις και μετά βίας γνώριζε. Στη συνέχεια, όταν μένει έγκυος, δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο πατέρας. Αυτό το είδος του συμβάντος συμβαίνει κυρίως στην εφηβεία.
Σήμερα υπάρχει μια άλλη κατάσταση που οδηγεί στη γέννηση ενός παιδιού με άγνωστο πατέρα: η τεχνητή γονιμοποίηση από ανώνυμο δότη. Αυτό μπορεί να συμβεί σε ένα ζευγάρι που πλήττεται από υπογονιμότητα. Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει ένας βιολογικός πατέρας (άγνωστος) και ένας θετός πατέρας (γνωστός). Ωστόσο, εάν η γυναίκα είναι ανύπαντρη, υπάρχει έλλειψη τόσο πληροφοριών όσο και παρουσίας.
Αυτού του είδους οι καταστάσεις συνθέτουν ένα σενάριο που πρέπει να αντιμετωπιστεί με εξαιρετική ευαισθησία. Οι επιπτώσεις στο παιδί ως απόγονος ενός άγνωστου πατέρα πρέπει να μειωθούν. Ταυτόχρονα, το ιδανικό είναι η μητέρα να προετοιμάζεται για να αντισταθμίσει αυτή την έλλειψη.
Παιδιά από άγνωστο πατέρα
Η απόκτηση ενός παιδιού με άγνωστο πατέρα ήταν αναμφίβολα ο κανόνας για πολλούς από τους πιο μακρινούς μας προγόνους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, εκτός του ότι οι διαδικασίες της κύησης ήταν άγνωστες, η μονογαμία δεν είχε κάνει ακόμη την εμφάνισή της. Ως εκ τούτου, ήταν αδύνατο να αποδοθεί ο τίτλος του πατέρα σε κάποιον συγκεκριμένο άνδρα.
Όταν άρχισε να διαμορφώνεται ο θεσμός της οικογένειας και να δημιουργούνται σταθερά ζευγάρια, η πατρότητα τεκμαίρεται λόγω αυτής της δομής. Ωστόσο, δεν ήταν δυνατόν να διαπιστωθεί με απόλυτη βεβαιότητα ποιος ήταν παιδί ποιου. Η δυνατότητα αυτή έγινε πραγματικότητα μόλις στα τέλη του 20ού αιώνα, με την άφιξη των τεστ DNA.
Πριν από αυτό το διάστημα, η ιδέα ενός παιδιού με άγνωστο πατέρα ήταν κάπως ταμπού. Η ατομική ιδιοκτησία και τα δικαιώματα που προέκυπταν από την κατοχή του ονόματος του πατέρα καθιστούσαν όσους δεν είχαν πατέρα ένα είδος απόκληρου. Το ίδιο και οι μητέρες τους.
Σήμερα, βρισκόμαστε σε ένα μάλλον παράξενο σημείο όσον αφορά τη γονεϊκότητα. Για παράδειγμα, χάρη στην τεχνητή γονιμοποίηση, υπάρχουν περιπτώσεις όπως αυτή του Βρετανού γιατρού Bertold Wiesner, ο οποίος χρησιμοποίησε το δικό του σπέρμα για να γονιμοποιήσει πολλές γυναίκες. Στην πραγματικότητα, μπορεί να θεωρηθεί πατέρας περίπου 600 παιδιών. Στην περίπτωση αυτή, ο πατέρας είναι γνωστός, αλλά πρόκειται για μια παράδοξη και συγκεχυμένη φιγούρα.
Διαβάστε σχετικά: Ο πατέρας μπορεί να κάνει τη διαφορά στο πώς μαθαίνουν τα παιδιά για την ψυχική υγεία
Η σημασία του πατέρα
Δεν μπορεί να δοθεί μια ενιαία και οριστική απάντηση στο ερώτημα του ρόλου που παίζει ο πατέρας στην ανατροφή ενός παιδιού, αλλά οι πολιτιστικοί παράγοντες παίζουν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο. Αυτοί υπαγορεύουν και τη θέση που καταλαμβάνει το παιδί ενός άγνωστου πατέρα. Στην πραγματικότητα, η ύπαρξη ή μη πατρικής φιγούρας έχει ψυχολογικές επιπτώσεις, αλλά και κοινωνικοοικονομικές και πολιτισμικές.
Κατ' αρχήν, είναι σημαντικό το παιδί να έχει ένα τρίτο πρόσωπο που γίνεται, τρόπον τινά, ένα εναλλακτικό σημείο αναφοράς στο οποίο μπορεί να στραφεί. Και αυτό γιατί, αν η δυαδική σχέση με τη μητέρα γίνει αποκλειστική, μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην υγιή ψυχολογική ανάπτυξη. Το τρίτο πρόσωπο δεν είναι απαραίτητο να είναι ο πατέρας τους. Κάποιος άλλος μπορεί να πάρει τη θέση τους.
Ιδανικά, και οι δύο γονείς θα πρέπει να είναι παρόντες κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Αυτό συνήθως ευνοεί και τα τρία άτομα και αυξάνει τις πιθανότητες το παιδί να έχει μια πιο ισορροπημένη ανάπτυξη. Από την άλλη πλευρά, η απουσία του πατέρα δεν είναι απαραίτητο να προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις. Δεν είναι σίγουρα η πιο επιθυμητή κατάσταση εκκίνησης, αλλά δεν είναι απαραίτητο να εξαρτά την ανάπτυξη του παιδιού.
Ποιος είναι ο πατέρας μου;
Όσο επικρατεί το ψυχικό μοντέλο της οικογένειας που αποτελείται από τον πατέρα, τη μητέρα και τα παιδιά (αν και στην πράξη υπάρχουν περισσότερες οικογένειες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό το μοντέλο) είναι πολύ πιθανό ότι, κάποια στιγμή, το παιδί θα θέλει να μάθει ποιος είναι ο πατέρας του. Αυτή η ερώτηση δεν είναι εύκολο να απαντηθεί εάν ο πατέρας είναι άγνωστος.
Σε κάθε περίπτωση, το πιο σημαντικό είναι να μην δώσετε ψευδείς ή μεροληπτικές απαντήσεις. Όταν απαντάτε, θα πρέπει πάντα να λαμβάνετε υπόψη την ηλικία του παιδιού. Επιπλέον, είναι σημαντικό να μην μιλάτε αρνητικά για τον πατέρα. Με τα μικρότερα παιδιά, είναι καλύτερο να αφηγείστε τα πάντα ως μια ιστορία, θετική και με αποχρώσεις, αλλά χωρίς ψέματα. Από την άλλη πλευρά, στους εφήβους μπορεί να μιλήσει κανείς με πιο άμεσο τρόπο.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από την ηλικία του παιδιού, δεν πρέπει να έχει μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Πρέπει να του γίνει σαφές ότι είναι πολύ πιθανό ο πατέρας του να μην παίξει ρόλο στη ζωή του. Μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που θα βιώσει πόνο για το γεγονός αυτό. Σε αυτό το σημείο, ο κοινωνικός του περίγυρος θα παίξει πραγματικά σημαντικό ρόλο, στο βαθμό που θα κάνει τη ζωή του είτε ευκολότερη είτε δυσκολότερη. Τέλος, τα πιο ενθαρρυντικά νέα είναι ότι ένα παιδί με άγνωστο πατέρα μπορεί τελικά να αποδειχθεί ένα ισορροπημένο και ευτυχισμένο άτομο.
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Πηγή
*Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων της ιστοσελίδας*