PsychologyNow Team

Πώς η αγάπη απαντά στο εξελικτικό αίνιγμα της ανθρώπινης ύπαρξης

Πώς η αγάπη απαντά στο εξελικτικό αίνιγμα της ανθρώπινης ύπαρξης

PsychologyNow Team
πολύχρωμο γκράφιτι σε τοίχο

Εμείς οι άνθρωποι αποτελούμε ένα σημαντικό κομμάτι του εξελικτικού αινίγματος, καθώς διαθέτουμε μοναδικά μεγάλους εγκεφάλους και μία παιδική ηλικία, τη μεγαλύτερη σε διάρκεια σε κάθε ζωντανό είδος.


Σύμφωνα με ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Perspectives in Psychological Science, η αγάπη και η προκύπτουσα από αυτήν σχέση των συντρόφων, ενδέχεται να αποτελούν μέρος της απάντησης σε αυτό το εξελικτικό αίνιγμα.

Ο ερευνητής ψυχολόγος Γκαρθ Φλέτσερ του Πανεπιστημίου Victoria στο Wellington της Νέας Ζηλανδίας και οι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι η προσαρμογή της αγάπης κατά την εξέλιξη των αιώνων, μπορεί να έχει διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των μεγάλων, εξελιγμένων εγκεφάλων μας αλλά και της κοινωνικής επάρκειας.

Οι εξελικτικές προσαρμογές έχουν συνήθως μια προκαθορισμένη φύση και η ρομαντική αγάπη δείχνει να μην αποτελεί εξαίρεση, λέει ο Φλέτσερ.

Παρ' όλα αυτά, οι ερευνητές υποθέτουν ότι η αγάπη επέτρεψε στους πρώτους προγόνους μας, να διαμορφώσουν τις μακροπρόθεσμες, μονογαμικές σχέσεις ζευγαριών, οι οποίες με τη σειρά τους δημιούργησαν περισσότερες και ασφαλέστερες συνθήκες για την ανατροφή των παιδιών.

 

Η αγάπη είναι ο άξονας που παρέχει μια ισχυρή κινητήρια ώθηση, για την ανάπτυξη της αφοσίωσης και της δέσμευσης που χρειάζεται ένας άνθρωπος ώστε να υποστηριχθεί για να αναθρέψει τα παιδιά του με επιτυχία.

 

Οι συντροφικές σχέσεις, με τη σειρά τους, μπορεί να ενεθάρρυναν την ανάπτυξη των εκτεταμένων οικογενειών, οι οποίες συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανατροφή των παιδιών. Σύμφωνα με τον Φλέτσερ, η διαχείριση των κοινωνικών πολυπλοκοτήτων αυτού του είδους της οικογενειακής ζωής, θα μπορούσε να διευκολύνει την εξέλιξη των υψηλών επιπέδων κοινωνικής νοημοσύνης και των συνεταιριστικών δεξιοτήτων που απαντώνται στους σύγχρονους ανθρώπους.

Στη σύγχρονη ανθρώπινη οικογένεια, οι συντροφικές σχέσεις συνήθως βρίσκονται στο επίκεντρο της εκτεταμένης οικογένειας, γράφουν οι ψυχολόγοι. Αυτές οι κοινές προσπάθειες συνεργασίας στην ανατροφή των απογόνων και την υποστήριξη των κοντινών ανθρώπων, ενδεχομένως να επέτρεψε στους προϊστορικούς ανθρώπους να διαμορφώσουν ένα μεγαλύτερο εγκέφαλο και να επεκτείνουν την ανάπτυξη του παιδιού από τη γέννηση μέχρι την πρώιμη ενήλικη ζωή, πολύ πέρα ​​από ό,τι τα επίπεδα των πιθήκων θα μπορούσαν να επιτύχουν.

Όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, αυτές οι ιδέες δεν είναι νέες, καθώς έχουν προταθεί και στο παρελθόν. Με αυτή τους την έρευνα έχουν ως στόχο να προσφέρουν την πιο ολοκληρωμένη και εκτενή ερευνητική ανασκόπηση τους μέχρι σήμερα, σε πολλούς επιστημονικούς κλάδους, που στηρίζουν αυτές τις αξιώσεις.

Ο Φλέτσερ σημειώνει ότι μεταξύ των πλησιέστερων φυλογενετικών μας συγγενών, των μεγάλων πίθηκων, δεν προκύπτει συντροφική σχέση και το θηλυκό ανατρέφει τους απογόνους περισσότερο ή λιγότερο μόνο του.

Η πιθανή ύπαρξη της μονογαμίας και των σχετικών ενισχύσεων της οικογενειακής ζωής για την ανατροφή των παιδιών στους μακρινούς μας προγόνους, συνέβαλαν στα τελευταία βήματα της εξελικτικής μεταμόρφωσης από τον εγκεφάλο του πίθηκου στο σύγχρονο ανθρώπινο εγκέφαλο, λέει ο Φλέτσερ.


Πηγή: Association for Psychological Science
Απόδοση - Επιμέλεια: PsychologyNow.gr

Κάντε like στην σελίδα μας στο Facebook 
Ακολουθήστε μας στο Twitter 

Εγγραφείτε για να λαμβάνετε το newsletter μας!

Βρείτε μας στα...